فيلم "سنگسار ثريا ميم " را هنوز نديده ام.اما مطالبي را درباره ي فيلم خواندم.كساني فيلم را محكوم كردند و آن را ضد ايراني و ضد اسلام خواندند و از آن به عنوان فيلم ديگري مثل "سيصد" و "بدون دخترم هرگز"ياد كردند.از آنجائيكه خود فيلم را نديدم در مورد ساختار فيلم بي اطلاعم.اما در مورد داستان فيلم ، آن را فيلمي ضد خشونت مي دانم.اگر سنگسار در ايران وجود نداشت ، لزومي نداشت آن را فيلمي ضد ايراني بدانيم.بله ،فيلم ضد ايراني است چون هنوز سنگسار وجود دارد.اگر هنوز در كشورهاي اسلامي سنگسار وجود دارد ،پس فيلم ضد اسلام است.براي اينكه اين فيلمها را به خودمان نگيريم بايد قوانينمان را اصلاح كنيم ، نه اينكه ديگران را به اين متهم كنيم كه عليه ما فيلم ساخته اند.مثل اين است كه فيلمي راجع به آدمخواري ساخته شود و قبايل آدمخوار اعتراض كنند كه چرا بر ضد ما فيلم ساخته ايد!

همانگونه كه مردم عشيره ي خوزستان نسبت به فيلم " عروس آتش " به كارگرداني خسرو سينايي كه در مورد رسوم سنتي و اشتباه ازدواجهاي اجباري فاميلي آن منطقه بود،اعتراض داشتند.و جالب اينكه در فيلم مستند "در انتهای فصل" ساخته شیرین برق نورد كه در ارتباط با حواشي اين فيلم ساخته شد ،يكي از جوانان عشيره راجع به رد خشونت ها در فيلم و همدليشان مي گفت:" اگر یکی از ما قتلی انجام دهد بقیه افراد عشیره جمع می شوند و به شکل همگانی دیه اش را می پردازند تا معلوم نشود کی قاتل بوده است!"

پس جوامع سنتي و تاريك خود را محق اعمال خشونت مي دانند و وقتي يك نگاه بيروني اين خشونت را نشان مي دهد آن را بر نمي تابند.

چرا فكر مي كنيم آدمهاي نشان داده شده در فيلم كه با فرياد الله اكبر به سمت ثريا سنگ پرتاب مي كردند ،در اطراف ما نيستند؟ تازه ماجراي فيلم در يك روستاي دورافتاده و سنتي و محدود مي گذرد.مگر در همين پايتخت خودمان تهران ، اعمال خشونت به خاطر اعتقادات كور را سراغ نداريم؟مگر اينهايي كه با فرياد الله اكبر انسانها را شلاق مي زنند و دندانهايشان را خورد مي كنند و بعد از تحويل جنازه ي اين انسانهاي بي دفاع حتي از شيون خانواده ها يشان جلوگيري مي كنند،ايراني نيستند؟چرا باور نكنيم كه اعتقادات كور باعث ايجاد ماكزيمم خشونت مي شود؟

مگر از زبان زندانيان سابقي كه در ايران نيستند ، نشنيديم كه چگونه اعتراف گيري مي كنند؟مگر كسي كه با فرياد الله اكبر سر انساني را داخل فاضلاب مي كند،ايراني نيست؟يا كساني كه زنداني را مجبور به خوردن مدفوع خود مي كنند و يا......

حتي زماني كه فيلم "بدون دخترم هرگز" را ديدم ،صحنه اي در فيلم بود كه دو خانم چادري و يك مرد بسيجي به سمت بتي محمودي كه كمي از موهايش پيدا بود ،حمله ور شدند.آن زمان دوره ي اصلاحات بود و باورش نكردم و فيلم را متهم به اغراق بيش از حد كردم.اما سال پيش بارها و بارها همان صحنه را و شايد به مراتب خشن تر و وحشيانه تر از آن به چشم ديدم.چرا به آن فيلم مي گوييم ضد ايراني!وقتي ايراني اين گونه هست ديگر چرا از نمايش آن دلخور مي شود؟اين گونه نباشيد تا فيلم هم در موردش نسازند.اين عاقلانه ترين كار است.نبايد انتظارتان اين باشد كه همه خفه شوند تا شما به جنايت ها و خشونت ها ادامه دهيد.

يا صحنه ي ذبح گوسفند كه در آن فيلم بود و باعث وحشت مهتاب شده بود.خوب چرا بهمان بر مي خورد؟صحنه ي ديدن سر بريدن يك حيوان براي يك كودك دلخراش هست.حتي من هم نمي توانم چنين صحنه اي را ببينم.آخر اين چه رسمي است كه ما داريم كه حيوان را جلوي چشم همگان سر ببريم؟چرا كودكانمان را از خردسالي به ديدن خشونت عادت مي دهيم؟نمي توانيم در خفا انجامش دهيم؟گو اينكه در كشورهاي غربي به حيوانات قبل از كشتن آرامبخش تزريق مي كنند كه آن زبان بسته زمان مرگ هشيار نباشد.

بر مي گردم به موضوع اصلي ، گويا در حال حاضر یک کمپین قدرتمند در داخل ایران جریان دارد به نام «به سنگسار برای همیشه پایان دهید» که توسط فعالان حقوق بشری داخل ایران به طور اعم و فعال برجسته حقوق زنان، شادی صدر به طور اخص پایه گزاری شده است و به فعالیت همه جانبه و پی گیری برای از بین بردن مجازات سنگسار اشتغال دارد.اما به جاي اينكه از اين كمپين حمايت شود ، خانم صدر دستگير مي شود.

فردي در تحليلش اينطور نوشته بود:" خواهشا يك بار ديگر اين داستان مسخره را در ذهن خود تكرار كنيد. خيلي دوست دارم ببينم كه آيا خانمها و آقايان مخالف سنگسار، خودشان چنين داستان مسخره‌اي را مي‌توانند باور كنند؟ آيا در عالم واقع، چنين راه حل مسخره‌اي به ذهن هيچ آدم عاقلي مي‌رسد كه به ذهن نويسنده اين داستان رسيده ؟ آيا براي قربانعلي راه حل ديگري براي خلاص شدن از زن اول بجز تهمت زدن و سنگسار وجود نداشت؟ مثلا قربانعلي نمي‌توانست زنش را خفه كند يا به او مرگ موش بخوراند؟!"

بله مي توانست ،اما در آنصورت قاتل شناخته مي شد و خود بايد مجازات مي شد اما در صورت متهم كردن همسرش به زنا آن جامعه ي بسته او را محق به ازدواج مجدد مي دانست.

و جالب است كه در قسمت نظرات اين متن يكي از نظردهندگان به اين ادعا اينطورپاسخ داده بود:" یکی از دوستان که وکالت پرونده‌ای مشابه را بر عهده داشت عنوان می‌کرد که همسر موکلش بدلیل خصومت عمیق و چندین ساله با شخصی، چندین بار تصمیم به قتل وی می‌گیرد اما ترس از عاقبتی که در انتظارش خواهد بود او را از چنین اقدامی باز می‌دارد. در نهایت تصمیم می‌گیرد قتل را ناموسی جلوه دهد تا محکومیت جدی برایش در پی نداشته باشد. به همین منظور شبی با خوراندن داروی بیهوشی به همسر از همه جا بی خبر خود، مرد مورد نظر را به خانه میکشاند و پس از قتل او صحنه را به شکلی سازماندهی می‌کند که قتل، ناموسی بنظر برسد (یعنی مقتول قصد برقراری ارتباط با همسر مرد را داشته و وی برای دفاع از ناموس خود وی را کشته است)! یعنی یک مرد حاضر شده به قیمت فرو نشاندن یک کینه قدیمی، حتی همسر خود را تا مرز بی‌آبرویی بکشاند"

البته شايد فيلم با مطرح كردن تهمت و بي گناهي ثريا خواسته احساسات بيشتري را نسبت به صحنه ي فجيع سنگسار نمايش داده شده، جلب كند اما واقعيت اين است كه حتي اگر زني واقعا مرتكب چنين كاري شود باز هم اين نوع برخورد وحشيانه و بدوي از انسان متمدن امروز انتظار نمي رود.

فيلم سيصد فيلمي بود سطحي و عامه پسند كه حتي خود منتقدان آمريكا هم آن را بي ارزش خواندند.

اما فيلم "سنگسار ثريا ميم" و فيلمهايي از اين دست را فيلم ضد ايراني نمي دانم بلكه فيلمي ضد خشونت و ضد اعتقادات كور كه باعث ايجاد خشونت مي شود ، مي دانم.

به خصوص اين روزها كه مردم ايران به تمام دنيا ثابت كردند كه مردماني هستند طالب صلح و دوستي و آزادي و دموكراسي .مردماني كه وقتي قاتل ندا را در خيابان دستگير مي كنند باز هم خشونت اعمال نمي كنند و تنها كارت شناسائيش را از او مي گيرند و آزادش مي كنند تا *قانون* مسئول پيگيري اين قتل كه در تمام دنيا نمايش داده شد، باشد.

 

 

نوشته شده توسط گیلدا در ساعت 11:58 | لینک  |